علمِ منطقِ هگل در هگل‌پژوهي کم‌تر از پديدارشناسيِ روح او محلِ توجه بوده است، اما خودِ هگل آن را عالي‌ترين دستاوردِ فلسفيِ خويش و پشتوانه نظام‌اش مي‌دانست. در کتابِ حاضر بر اين دشوارترين اثرِ منتشرشده هگل تمرکز شده است. بئاتريس لونگونس تحليلي دقيق از مسائلِ اصليِ پيرامونِ اين اثر به‌دست مي‌دهد، از جمله بحث‌هايي درباره مرادِ هگل از «منطقِ ديالکتيکي»، نقش و معناي «تناقض» در فلسفه هگل و توجيهِ هگل براي اين مدعاي مناقشه‌برانگيز که «امرِ عقلاني بالفعل است، امرِ بالفعل عقلاني است». لونگونس هم دِين هگل به کانت و هم واکنشِ جدلي‌اش به او را ارزيابي مي‌کند و به‌تفصيل نشان مي‌دهد که چگونه پروژه منطقِ «ديالکتيکيِ» هگل را تنها در پرتوِ رابطه آن با منطقِ «استعلاييِ» کانت مي‌توان درک کرد. اين کتاب براي کساني که به فلسفه هگل و تأثيرِ آن بر مباحثِ فلسفيِ معاصر علاقه‌مندند بسيار سودمند خواهد بود.