وقتي بحث لذت و شادي وارد فضاي فلسفي مي‌شود، پرسش‌هاي مهمي را به دنبال مي‌آورد كه بي‌ارتباط با مبحث معناي زندگي نيست. اين‌كه آيا معناي زندگي صرفا پرداختن به احوال نفساني و احساس لذت است؟ آيا خود فرآيند زندگي، داراي ارزش ذاتي نبوده و تنها لذت داراي ارزش ذاتي است؟ پرسش‌ها و ابهاماتي از اين دست، پرداختن فلسفي به مسئله لذت و معناي زندگي را امري اجتناب‌ناپذير مي‌كند. از ميان مولفه‌هاي متعددي كه انديشمندان در مبحث لذت و معناي زندگي بيان كرده‌اند، در اين‌جا ديدگاه سه نفر از بزرگان فلسفه را مورد بررسي قرار خواهيم داد.