لِئانيد آندري‌يف، در رمان يوغ جنگ زواياي تاريک روح انساني را مي‌‌شکافد و عميق‌‌ترين لايه‌‌هاي پنهان روح آدمي و تشويش دروني‌‌اش را بر صفحه‌ي کاغذ خود پياده مي‌‌کند. او در سال‌‌هاي نخستين جنگ جهاني اول(????)، اين اثر را خلق کرد که در حقيقت پژواک وجدان انساني در برابر ويراني، تاراج و مرگ است. اين رمان نه‌فقط سندي از مصائب جنگ ميان آلمان و روسيه که بيانيه‌‌اي از درد و اندوه جانکاه انسان در مواجهه با خشونت و يأس است. آندري‌يف در مقابل بحران جنگ با ديدگاني اشک‌‌بار و سرشار از وحشت به عمق فاجعه مي‌‌نگرد، چراکه او جنگ را نه‌فقط پديده‌‌اي سياسي که اسارتي براي روح بشر مي‌‌داند. او بر پيروزي يا شکست تمرکز ندارد، بلکه سقوط و تباهي فکر، انديشه و جنبه‌‌هاي مختلف زندگي انساني را در خلال جنگ به نمايش مي‌‌گذارد. چراکه او مدام گوشزد مي‌‌کند جنگ نه قهرمان مي‌‌شناسد و نه قرباني؛ تنها چيزي که مي‌‌شناسد ويراني است.