سينماي اينگمار برگمان همواره آينه‌اي تمام‌نما از رنج‌ها، ترديدها و پيچيدگي‌هاي روان انسان بوده است. اما نيروي محرکه‌ي اين جهان‌بيني چيست؟ دن ويليامز در کتاب کلاين، سارتر و تخيل در فيلم‌هاي اينگمار برگمان، پاسخي جسورانه به اين پرسش مي‌دهد: «تخيل». او در اين کتاب با بهره‌گيري از دو چارچوب نظري روان‌کاويِ عميق ملاني کلايـن و فلسفه‌ي اگزيسـتانسـياليـستيِ ژان پل سارتر نوري تازه بر شاهکارهاي استاد سوئدي مي‌تاباند. نويسنده نشان مي‌دهد چگونه شخصيت‌هاي برگمان در تعليقي دائم ميان واقعيت بيروني و جهان برساخته‌ي ذهن خود گرفتارند؛ جهاني که گاه پناهگاه است و گاه شکنجه‌گاه. «تخيل» در آثار برگمان نه صرفاً عنصري هنري بلکه مکانيسمي حياتي در دفاع رواني، ترميم زخم‌هاي کودکي و مواجهه با پوچي هستي است.