کتاب «حقيقت من» نوشته آلن واتس، که در سال 1966 منتشر شد، به بررسي ابعاد فلسفي و معنوي وجود انساني مي‌پردازد و مفاهيم متعارف و رايج غربي از «فرديت» و «تمايز» را نقد مي‌کند. تز اصلي کتاب واتس اين است که احساس «من» به عنوان موجودي مجزا و منزوي يک توهم است. او استدلال مي‌کند که اين توهم علت اصلي بسياري از درگيري‌ها و بحران‌هاي وجودي است که افراد و جوامع با آن مواجه هستند. او معتقد است که هويت واقعي ما محدود به بدن و ذهن شخصي ما نيست، بلکه ذاتا به کل جهان مرتبط است. او با براي اثبات اين ايده‌ي خود با بحث درباره‌ي توهم خود متمايز آغاز مي‌کند که منظور از آن، در نظر گرفتن فرد مجزا و جدا از جهان خارج است. به عقيد? واتس اين ديدگاه منجر به احساس بيگانگي و تضاد مي‌شود، زيرا افراد خود را در تقابل با جهان اطراف خود مي‌شناسند. او اين توهم را با سنت‌هاي فلسفي شرقي، به‌ويژه هندوئيسم و بوديسم، مقايسه و در تضاد قرار مي‌دهد، که «خود» را مرتبط با يکديگر و کل کيهان معرفي مي‌کنند. واتس با تکيه بر فلسفه هندو «ودانتا» توضيح مي‌دهد که خود واقعي يا «آتمان»، «من» نيست، بلکه واقعيتي است که همه موجودات را به هم متصل مي‌کند. او از استعاره موج و اقيانوس براي نشان دادن اين مفهوم استفاده مي‌کند: همانطور که يک موج از اقيانوس جدا نيست، افراد نيز از جهان جدا نيستند. واتس استدلال مي‌کند که اين درک مي‌تواند به احساس عميق صلح و وحدت منجر شود. با اين حال اذعان به ارتباط ما با جهان، بسياري از مفروضات اساسي فرهنگ غرب، از جمله تأکيد بر فردگرايي و ماترياليسم را به چالش مي‌کشد که اکنون تبديل به تابو شده اند. اين تابو توسط نهادهاي اجتماعي، مذهبي و آموزشي که توهم خود متمايز را ترويج مي‌کنند، دائما گسترش مي‌يابد. با اين اوصاف مي‌توان گفت که کتاب «حقيقت من» هم از لحاظ نظري و هم از لحاظ عملي مي‌تواند در مواجهه به مسئل? هويت به مخاطبان خود کمک کند و درک عميق تري از خودشان و جهانشان به آن ها اعطا نمايد.