«اگر ووک هستي، لابد چپ‌گرايي؛ و اگر چپ‌گرايي، لابد ووک هستي.» اين پيش‌فرضِ رايج به‌زعمِ سوزان نيمن، فيلسوف بنام، يکي از خطاهاي بزرگ روزگار ماست. در دنيايي که هر روز مرز ميان عدالت‌خواهي و ايدئولوژي تيره‌تر مي‌شود، سوزان نيمن هشدار مي‌دهد ووک‌بودن الزاماً به‌معناي چپ‌گرايي نيست. او نشان مي‌دهد چگونه جنبشِ ووک، با آن‌که از احساسات چپ‌گرايانه‌اي چون دفاع از ستمديدگان و مقابله با تبعيض نيرو مي‌گيرد، در بنيادهاي فلسفي‌اش از ريشه‌هاي محافظه‌کارانه تغذيه مي‌کند؛ و همين تناقض است که آن را در تعارض با سه اصل ديرپاي چپ قرار مي‌دهد: جهان‌شمولي، تمايز ميان عدالت و قدرت، و ايمان به امکانِ پيشرفت. نيمن با زباني روشن و بُرنده، از چپ مي‌خواهد به آرمان‌هايي بازگردد که زيباترين جنبه‌هاي جهان مدرن را آفريده‌اند. اين کتاب دعوتي است به بازانديشي در معناي راستينِ عدالت، رهايي، و مسئوليت انساني.