«ايتي و‌وتّکه» يا «چنين گفت بودا» مجموعه‌اي از آموزه‌هاي کوتاه و فشرده است که به بودا نسبت داده شده‌اند‌. اين اثر مجموعه‌اي از خطابه‌هاي کوتاه بوداست که هر بخش با عبارت «چنين گفت آن‌سرور، چنين گفت آن ارهت، من چنين شنيده‌ام» آغاز مي‌شود؛ عبارتي که ادعاي اصالت و انتقال مستقيم آموزه را تأکيد مي‌کند. هر 112 سوره‌ي کوتاه ايتي ووتّکه را، بنا به شرح سنتي، زن «پيش‌نشيني» به نام کوجوتّرا از بودا، که در آن زمان در کوسمبي آئين را تعليم مي‌داد، شنيده و آن‌ها را براي بانويش ساماوتي، همسر اودينه شاه، و زنان ديگر کاخ نقل کرده. شيوه‌ي کار او نيز گويا چنين بوده که منظم به شنيدن آئين‌آموزي بودا مي‌رفته و سپس آن‌ها را براي ساماوتي و ديگران نقل مي‌کرده است. اين آموزه‌ها جايي ميان نثر و شعر مي‌ايستند؛ چنان‌که از يک‌سو مي‌توان به وضوح از آن‌ها پند گرفت و آموخت، و از سوي ديگر طنين شاعرانه‌شان را شنيد. دغدغه‌ي اصلي اين متن بي‌گمان نوعي حکمت و رهايي عملي است. کلماتي که در قالبي فشرده ماهيت رنج، ناپايداري، انضباط اخلاقي، پرورش ذهن و مسير آگاهي و بيداري را روشن مي‌کنند. ايتي‌و‌وتّکه به‌جاي ارائه‌ي فلسفه‌اي نظام‌مند، بصيرت‌هايي فشرده و موجز عرضه مي‌کند که براي تأمل و دگرگوني دروني طراحي شده‌اند. وضوح، سادگي، و نيروي مستقيم متن، بي‌آنکه درگير نظام‌سازي پيچيده شود، آن را به منبعي کليدي براي فهم اصول بنيادين بوديسم بدل کرده. اين متن هم کتاب مقدس است و هم راهنماي عملي براي زيست اخلاقي و مراقبه‌.