کتاب ويتگنشتاين و تشبيه نفس به چشم مجموعه‌اي از مقالات تفسيري درباره‌ي زندگي و انديشه‌ي لودويگ ويتگنشتاين است که با هدف ارائه‌ي تصويري نسبتاً فشرده اما چندوجهي از پروژه‌ي فلسفي ويتگنشتاين و جايگاه او در فلسفه‌ي قرن بيستم تدوين شده است. نويسندگان مقالات از چهره‌هاي شناخته‌شده‌ي فلسفه‌ي تحليلي‌اند؛ از جمله نورمن مالکوم، جان پاسمور و ديويد پرز. نخستين مقاله، نوشته‌ي نورمن مالکوم، به شرح احوال و آراي ويتگنشتاين اختصاص دارد و تصويري موجز از زندگي فکري او، نسبتش با فلسفه‌ي دانشگاهي، و دگرگوني‌هاي بنيادين انديشه‌اش از دوره‌ي رساله‌ي منطقي-فلسفي تا آثار متأخر ارائه مي‌دهد. جان پاسمور در دو مقاله به زمينه‌ي فکري رساله‌ي منطقي-فلسفي و نسبت ويتگنشتاين با سنت تحليلي و جريان فلسفه‌ي زبان عرفي مي‌پردازد و مسير تحول انديشه‌ي او را از نگاه منطق‌گرايانه‌ي اوليه به رويکرد کاربردمحورِ متأخر دنبال مي‌کند. پاسمور در مقاله‌ي «برخي فيلسوفان کيمبريج و "تراکتاتوسِ" ويتگنشتاين» به زمينه‌ي فکري و فلسفيِ رساله‌ي منطقي-فلسفي مي‌پردازد و نسبت ويتگنشتاين را با فضاي فلسفي کيمبريج و چهره‌هايي چون راسل و مور بررسي مي‌کند. مقاله‌ي دوم پاسمور با عنوان «ويتگنشتاين و فلسفه‌ي زبان عرفي» به پيوند و گسست ميان ويتگنشتاين و جريان «فلسفه‌ي زبان عرفي» مي‌پردازد و تحولات فکري او را از دوره‌ي متقدم به دوره‌ي متأخر دنبال مي‌کند؛ تحولي که در آن مسئله‌ي معنا از چارچوب‌هاي صوري فاصله مي‌گيرد و به کارکردهاي زباني در زندگي روزمره گره مي‌خورد. مقاله‌ي پاياني کتاب «ويتگنشتاين و تشبيه نفس به چشم» نوشته‌ي ديويد پرز است که عنوان کتاب نيز از آن گرفته شده. اين مقاله به يکي از تمثيل‌هاي مشهور ويتگنشتاين مي‌پردازد: تشبيه «نفس/خود» به «چشم». همان‌طور که چشم ابزار ديدن است اما خود در ميدان ديد قرار نمي‌گيرد، «من» نيز در تجربه‌ي جهان حاضر است اما نه به‌صورت يک شيء درون‌جهاني که بتوان درباره‌اش گزارشي توصيفي داد.