کتاب «نگذار ببرندم، شارو» نوشته زارا اميدي روايتي است تکان‌دهنده از درد و بقا. شارو، نقاشي از کردستان و بازمانده‌ي فاجعه‌ي نسل‌کشي کردهاي کردستان عراق، شخصيت محوري اين رمان است. رمان بر دو خط روايي استوار است: نخست روايت خاطراتي همچون چگونگي دستگيري‌ها، گورهاي دسته‌جمعي و وقايعي که براي عشقش و خانواده‌ خويش افتاده؛ روايتي که همچون مرثيه‌اي بر تاريخ معاصر جاري مي‌شود. خط دوم، سرگذشت دختري است که سال‌ها پيش در همان نسل‌کشي از مادر جدا شده و به مردي عرب فروخته شده؛ او اکنون در تابلوهاي شارو ردي از هويت گمشده‌ي خود را مي‌جويد و در ميان رنگ‌ها و خطوط، به جست‌وجوي خويشتن برمي‌خيزد. اين کتاب درهم‌تنيدگي روايت فردي و جمعي، عشق و اندوه، هنر و شهادت تاريخي را در هم مي‌آميزد؛ کتابي که نه‌تنها داستان يک انسان، بلکه فرياد يک ملت است.