بسياري از پژوهش‌هاي اين حوزه ما را دعوت مي‌کند تا از مواضع ذات‌گرايانه و نسبت دادن غرغر کردن به شخصيت افراد فاصله بگيريم و به خاطر داشته باشيم که غر زدن محصول ميداني از روابط است. افراد گوناگون، در موقعيت‌هاي متفاوت، مي‌توانند تبديل به يک غرغرو شوند و اين مسئله به شخصيت آن‌ها مربوط نيست، بلکه غالبا نتيج? يک موقعيت است. مردان و زنان، هر دو، مي‌توانند غرزن‌هاي قهاري باشند اما انگار مخاطب متفاوتي براي غرهاي خود دارند. اين تفاوت به اين شکل بروز مي‌کند که مردان عموما مردان ديگر را مخاطب غرهاي خود قرار مي‌دهند، درحالي‌که زنان در مورد اين که به چه کس غر بزنند هيچ تبعيضي قائل نيستند! چه فرضيه‌هايي براي انحصار غر زدن مردان براي مردان وجود دارد؟ و با اين که زن و مرد، هر دو، غر مي‌زنند چرا غر زدن را زنانه مي‌شناسيم؟