سه سده از زاده‌شدن پاسکال مي‌گذرد، و کمابيش همين اندازه از مرگش؛ پاسکال عمر درازي نداشت، همه‌اش سي‌ونه‌ سال. در اين سه سده بشر به پيشرفت‌هاي چشمگيري رسيده است، پس چه ‌مي‌توان فهميد از مردي از سده هفدهم ميلادي؟ اگر باز به زندگي فراخوانده شود اين اوست که مي‌تواند چيزي از ما بياموزد نه ما از او؛ ازآنجاکه پاسکال در ميان هم روزگاران‌اش يه واپس‌گرا بود برخلاف همه، از آغاز، نه به پيش، به سوي آينده‌اي بهتر، بلکه به واپس، به درون ژرفناهاي گذشته، روان بود. همچون ژوليان مرتد خواهان بازگرداندن چرخ زمان به عقب بود؛ به‌راستي او خود يک مرتد بود. او رنسانس را دور ريخت، همه چيز داشت نو مي‌شد، اما پاسکال از نو شدن هراس داشت. همه کوشش‌هاي فکري‌اش را به کار بست تا در برابر جريان‌هاي تاريخ ايستادگي ورزد، که اجازه ندهد اين جريانات افسار او را به دست گيرند.