به بَد بَس درازَست دستِ سِپِهر به بيدادگَر بَرنگردد به مِهر شهرهاي ايران در جنگهاي پيوسته با توران ويران شده بود. مردم از خشکسالي نيز به ستوه آمده بودند. با دوران پادشاهيِ کيخسرو، روزگارِ نو آغاز و ويراني ها آباد شد. اکنون در انديشهي کيخسرو بود تا کينخواهِ خونِ پدر باشد. سپاهي به فرماندهي طوسِ پهلوان، از نوادگانِ نوذر، شاهِ پيشينِ ايران، براي جنگ به سوي توران رفت. خسرو به طوس گفت: در راه توران، به دوراهي خواهد رسيد، راهي بياباني خشک و راهي به سوي کوهستاني که فرود، برادرم، از همسرِ نخستِ سياوش، در کلاتِ آنجا فرمان ميراند، هرگز نبايد دو سپاه با هم روبهرو شوند. سپاه به فرماندهي طوس به راه افتاد و... از نگاهِ نکتهبينِ فردوسي، انگار اين دوراهي نمادي از راههاي پيشِ روي هر يک از ما و دو صداي آشناي درونِ ماست: يکي فرمانِ عقل است و صداي بلندِ ديگر، نمادِ هوسهاي ماست...