از هرمز تا شيراز سي‌وپنج روز راه است و من اين‌بار که قاضي را ديدم وي از غايتِ ضعف حرکت نمي‌توانست کرد. مرا بشناخت. دست در گردنم انداخت و مرا دربر گرفت. در اين هنگام دست من بر مرفق او بر خورد، ديدم همه پوست بود و استخوان، و نشاني از گوشت هيچ در آن نبود. اين بار نيز به فرمان او در همان مدرسه که بار اول منزل داشتم از من پذيرايي شد.