شاهنامه فردوسي چنان سرشار از انديشه‌هاي ژرف، نگاه گسترده و والاي انساني به رويدادهاست که کشف و درک آن به زمان، تجربه و دانش کافي نياز دارد. از سوي ديگر خانواده‌هاي ايراني دوست دارند که فرزندانشان دل در گرو فردوسي و شاهنامه او بگذارند و با شناخت هويت تاريخي خود، ويژگي‌هاي انساني را از پهلوانان و قهرمانان اسطوره‌اي و حماسي و تاريخي آن بياموزند. براي دستيابي به چنين هدفي است که ادباي کشور ما گاهي به بازنويسي داستان‌هاي شاهنامه مي‌پردازند تا راه آشنايي با اين اثر را هموار سازند. زماني که به عنوان هديه تولد نوه ده‌ساله‌ام سپهر قول دادم که هر شب داستاني از شاهنامه را برايش بخوانم پس از جستجو در بازنويسي‌هاي موجود، “زگفتار دهقان” کار اقبال يغمايي را انتخاب کردم، زيرا هم خلاصه داستان به نثري ساده و نزديک به اصل نوشته شده بود و هم بخش‌هايي از آن به نظم بود. چنين شد که طي چند ماه، هر شب، من و نوه‌ام (نوه بزرگترم سارا نيز به جمع ما پيوست) شاهنامه را به نظم و نثر خوانديم و به گفتگو درباره داستان‌هاي آن پرداختيم و اين‌گونه هديه دادن در خانواده را نيز رسم کرديم. اکنون که “زگفتار دهقان” به شکل جديد آن آماده چاپ و نشر شده است، فکر کردم به خانواده‌ها اين شيوه هديه دادن را پيشنهاد کنم. شايد که هر دو يا سه نسل با هم آثار ادب فارسي را بخوانند و لذت ببرند و از حکمت بي پايان آن بهره بگيرند.