نوشته‌ي بِنس ناني درآمدي روشن، قابل‌فهم و درعين‌حال عميق به شاخه‌اي مهم از فلسفه است که به هنر، زيبايي و سليقه مي‌پردازد. اما اين کتاب خيلي زود نشان مي‌دهد که زيبايي‌شناسي فقط مربوط به موزه‌ها، اپرا يا آثار هنري کلاسيک نيست؛ بلکه در تجربه‌هاي روزمره‌ي ما حضور دارد: از تماشاي برگ‌هاي پاييزي در پارک گرفته تا نوري که هنگام غروب روي ميز آشپزخانه مي‌افتد، يا حتي انتخاب لباسي که امروز مي‌پوشيم و تصميمي ساده مثل اضافه‌کردن کمي فلفل به غذا. ناني با نگاهي باز و فراگير، زيبايي‌شناسي را به‌عنوان بخشي جدانشدني از زندگي روزمره معرفي مي‌کند. او علاوه بر سنت‌هاي زيبايي‌شناسي غربي، به ديدگاه‌هاي غيرغربي هم مي‌پردازد و توضيح مي‌دهد چرا اين حوزه گاهي به‌اشتباه نخبه‌گرا يا مخصوص «هنر والا» دانسته مي‌شود. به‌زعم نويسنده، آثار هنري کلاسيک هيچ برتري ذاتي‌اي نسبت به سريال‌هاي تلويزيوني، خال‌کوبي، موسيقي پانک يا ديگر شکل‌هاي بيان فرهنگي ندارند. اين کتاب تأکيد مي‌کند که وظيفه‌ي زيبايي‌شناسي قضاوت درباره‌ي خوب يا بد بودن آثار هنري نيست و قرار نيست به ما بگويد کدام تجربه ارزشمندتر است. هر تجربه‌اي که براي فرد معنا داشته باشد، مي‌تواند موضوع زيبايي‌شناسي باشد. همين نگاه فراگير، راه تازه‌اي براي فهم رابطه‌ي ما با هنر، جامعه و ارزش‌هاي شخصي‌مان باز مي‌کند.