بشر خواسته و ناخواسته در مسير كمال جاري است و به سوي كمال پيش مي‌رود. كلية‌ انتخاب‌ها، هدف گذاري‌ها،‌ اميال و طلب‌هايش در پي‌يافتن حقيقت،‌ وصل به آن و سرور باطني ناشي از آن بوده است. از سوي ديگر تمام تلخي، ناكامي، شكست، ياس و فرو ريختن‌هايش ( در هر منظر و پوشش و به هر دليل و بهانه‌اي) برخاسته از جدايي از آن سرور باطني است. انسان حتي در التدادي كه به چشمي برتر، حقير و ناچيز مي‌آيد، به جستجوي آن سرور- آن خاطره‌ي ديرينه از آن وصل الهي- است كه در فطرت او يادگار مانده است. از اين روست كه او عشق را آشنا‌ترين و پرجذبه‌ترين خواسته‌ي خود مي‌يابد( كه عشق ترجمان ملموس حقيقت براي است).