کتاب «در باب بينايي و رنگ‌ها» نوشته‌ي فيلسوف آلماني آرتور شوپنهاور نخستين بار در سال ???? منتشر شد و يکي از آثار اوليه اما مهم او به‌شمار مي‌آيد. اين اثر را مي‌توان تلاشي جدي براي پيونددادن فلسفه با علمِ فيزيولوژي دانست؛ جايي که شوپنهاور مي‌کوشد توضيح دهد «ديدن» فقط دريافت منفعل نور نيست، بلکه فعاليتي دروني و ذهني است. شوپنهاور در اين کتاب با الهام از نظريه‌ي رنگ‌هاي گوته، اما با رويکردي مستقل، استدلال مي‌کند که رنگ‌ها نتيجه‌ي کنش متقابل ميان نور و چشم انسان‌اند. از نظر او، رنگ صرفاً ويژگيِ بيرونيِ اشيا نيست؛ بلکه محصول عملکرد شبکيه و دستگاه بينايي ماست. به بيان ساده‌تر، جهانِ رنگي که تجربه مي‌کنيم، بخشي از ساختار ذهن و بدن ماست. او توضيح مي‌دهد که چگونه تضاد ميان روشنايي و تاريکي، و نيز فعاليت و خستگي عصب بينايي، باعث پديدآمدن رنگ‌هاي مکمل مي‌شود. اين نگاه، در زمان خود گامي مهم در فهم پديده‌ي ادراک بود، زيرا توجه را از «شيء خارجي» به «سوژه‌ي ادراک‌کننده» معطوف مي‌کرد -ايده‌اي که بعدها در فلسفه‌ي او، به‌ويژه در شاهکارش «جهان همچون اراده و تصور»، نقش اساسي يافت. «در باب بينايي و رنگ‌ها» گرچه اثري کوتاه است، اما براي درک شکل‌گيري انديشه‌ي شوپنهاور اهميت زيادي دارد. اين کتاب نشان مي‌دهد که او از همان آغاز، به رابطه‌ي پيچيده‌ي ذهن و جهان علاقه‌مند بوده است. براي علاقه‌مندان به فلسفه‌ي ادراک، تاريخ نظريه‌هاي رنگ و سير تحول انديشه‌ي شوپنهاور، اين اثر متني دقيق، تحليلي و تأمل‌برانگيز به شمار مي‌آيد.