آندره ژيد در اين کتاب عدم اطلاع و عدم درک جامعه فرانسوي آن زمان را از آثار نويسنده بزرگ روس مطرح و دليل آن را تفاوت طرز فکر فرانسوي ها و روس ها ذکر مي کند. اما درعين حال علت ديگري هم براي اين امر تشخيص مي دهد و مسئوليت آن را به گردن آقاي دو وو گوئه مي گذارد. زيرا او اولين کسي بود که در کتاب خود به نام رمان روس، داستايفسکي را به فرانسويان معرفي کرد و نوعي نبوغ براي او قايل شد اما آثارش را قابل مطالعه و شايسته اعتبار ندانست. اما انتشار کتاب نامه هاي داستايفسکي فرصتي به دست داد تا ژيد سيماي پرتضاد اين نويسنده روس را ترسيم و مقالات و سخنراني هايي درباره شخصيت و آثار او ارائه دهد و به بررسي شخصيت و نقد و تشريح آثارش پرداخته، موضوع و انگيزه اصلي هر يک از آن ها را آشکار سازد. نکته اي که به خصوص بر آن تاکيد مي کند ملي گرايي (ناسيوناليسم) خاص داستايفسکي است، لکن اضافه مي کند که اين ناسيوناليسم نه تنها نفي انترناسيوناليسم نيست بلکه به نحوي متضمن آن هم هست. مسئله ديگري که مطرح مي کند برداشت اصيل و سنت گرايانه داستايفسکي از مسيحيت است که از جهاتي کفرآميز هم به نظر مي رسد. در مطاوي سخنراني هاي خود مي کوشد به طرز بديعي ويژگي هاي انساني را، نه بر طبق قواعد روان شناسي مرسوم، بلکه با غوررسي در پيچيدگي ها و دودلي ها و ابهامات روح انساني نمايان سازد.