ادگار الن پو، با آن پيشاني بلند و نگاه نافذي که از نبوغ نامتعارفش خبر مي‌داد، طي دهه‌هاي 1830 و 1840 شهرت و جايگاهي هم‌سنگ ستاره‌هاي راک قرن بيستم پيدا کرده بود. داستان‌هاي گوتيک او شاهکارهايي از اين گون? نوشتارند و شهرتش را بيش از همه وام‌دار خلق و تحرير آنهاست. اما قصه‌هاي معمايي‌اش، با آن محاسبات و استدلال‌هاي دقيق و هوشمندان? بازرس جنايي که مو لاي درز منطقش نمي‌رود، اساسا اولين نمونه‌هاي داستان کارآگاهي مدرن‌اند. درعين‌حال پو از شور و جنون شاعرانگي دور? رمانتيسم هم بي‌بهره نبود. او را بيش از همه به داستان‌هاي ترسناکش مي‌شناسند، قصه‌هايي رازآلود، غريب و درعين‌حال عميقا گيرا با راوي‌هايي عموما بي‌نام به‌سان اشباحي که اينجا ديگر نه با منطق بلکه از خلال کلنجار با يأس و سرخوردگي و جنون و خوف مرگ مرزهاي واقعيت و رويا، شعر و نثر، و عقل و احساس را مخدوش مي‌کنند. در زمانه‌اي که تازه از بند توهمات عصر روشنگري رها شده بود، توجه پو به هم? وجوه دانش بشري، از علم گرفته تا شبه‌علم، و البته فهم عميقش از تاريک‌ترين نهانگاه‌هاي عواطف انساني در قالب فرم‌هايي داستاني تجلي پيدا کرد که پيش از ظهور نويسندگان و متفکراني مثل داستايفسکي، نيچه و فرويد موجب ظهور انقلابي در عرص? هنر و ادبيات شد. پو در هيئت يکي از پايه‌گذاران داستان کوتاه و خالق داستان کارآگاهي، تأثيري ماندگار و انکارناپذير بر ادبيات فانتزي، علمي‌تخيلي و حکايات افسانه‌اي بر جا گذاشته است. به‌هرترتيب او ما انسان‌هاي مدرن را با پنهان‌ترين و تاريک‌ترين وجوه خودمان و جامعه‌مان مواجه مي‌کند، آنجا که اولين و کانوني‌ترين احساس ما چيزي نيست جز ترس.