آنچه سه داستان کتاب حاضر را از ساير آثار کوتاه برام استوکر متمايز مي‌کند انسجام دروني، لحن ناب گوتيک و پرداخت روان‌شناختي دقيق آن‌هاست، عناصري که نه‌تنها اين داستان‌ها را به نمونه‌هايي موفق از سبک نويسنده بدل مي‌سازد، بلکه سبب مي‌شود آن‌ها در سير تحول ادبيات گوتيک در اواخر قرن نوزدهم جايگاه ويژه‌اي را به خود اختصاص دهند. در هيچ‌کدام از اين داستان‌ها عنصر وحشت‌آفرين از جنس خون‌آشام، هيولا يا شبح نيست، بلکه آنچه هول به دل خواننده مي‌اندازد فضايي آرام است که رفته‌رفته به سمت ناامني و تزلزل پيش مي‌رود…