هر فضايي برايم زيادي تنگ است. به اطراف حركت مي‌كنم، مي‌جهم ، خودم را پرت مي‌كنم اين‌ور و آن‌ور اما كماكان درون همان فضايي‌ام كه برايم زيادي تنگ است، جور غير‌قابل‌تحملي كوچك،‌ البته گاهي اوقات دقيقا فقط كمي برايم زيادي تنگ است؛ من مي‌جهم و كماكان درون چيزي هستم، چيزي كه ابعادش را مي‌توان زيادي ناكافي ناميد، چرا كه فقط بحث ابعاد نيست بلكه موضوع بيشتر اين است كه وقتي مي‌جهم و درون آن فضا هستم،‌بلافاصله گير مي‌افتم، آن فضا مرا در برگرفته، فضايي كه بي‌دفاع داخلش جهيدم...