ايمانوئل کانت جستار رؤياهاي يک روح‌بين را در سال 1766، 15 سال قبل از نقد عقل محض، منتشر کرد. انتشار اين جستار دوستان کانت و همکاران دانشگاهي‌اش را شگفت‌زده کرد، زيرا اين اثر نه‌فقط نقد ويرانگر دعاوي روح‌بيني و نهان‌بيني امانوئل سوئدنبورگ، بلکه هجو بي‌پرواي هرگونه مابعدالطبيعه بود که از ديد نويسنده‌ي جستار فراورده‌ي هذيان‌گويي شمرده مي‌شد. در نگاه دقيق‌تر مي‌توان دريافت که رؤياهاي يک روح‌بين جلوه‌گاه نخستين گام‌هاي کانت در چرخش به سوي فلسفه‌ي نقدي است. کتاب حاضر، علاوه بر ترجمه‌ي متن کانت، مشتمل است بر خوانش مبسوط جستار رؤياها، بحثي در نسبت کانت با هيوم و سوئدنبورگ و نهايتاً روشن‌سازي نسبت جستار رؤياها با کتاب نقد عقل محض. افزون بر اين، در پي‌نوشت پاياني کتاب، با برقراري پيوندي بديع بين کانت و حافظ، از لزوم «(باز)گشت به کانت» سخن رفته است؛ زيرا به نظر مي‌رسد، از سويي، هنوز به‌درستي با هسته‌ي اصلي فلسفه‌ي کانت مواجه نشده‌ايم و کماکان درگير روح‌بيني کهن هستيم و، از سوي ديگر، در مقام شاهدان و عاملان روح‌بيني‌هاي جديد، شتابزده کانت را پشت سر گذاشته‌ايم.