در برخي صبح‌ها، وقتي به گوشه‌اي مي‌پيچيم، شبنم نفيس بر قلبمان مي‌بارد و سپس ناپديد مي‌شود. اما طراوت باقي مي‌ماند، و اين چيزي است که قلب هميشه به آن نياز دارد. زمين بايد در چنين نوري طلوع کرده باشد. صبحي که دنيا به دنيا آمد.”