افسانه‌هاي ايراني همانند آثار ادبي، جلوه‌گاهي است براي دلاوري پهلوانان و ترفندهاي عياران و رندان و شيرين‌كاري آنان، مردم در كار اينان نمودي از آرزوهاي به باد رفته يا برنيامده خود را مي‌بينند. اين افسانه‌ها همواره با آثار ادبي مكتوب تعاملي چند جانبه دارند و گاه از آثار اديبان، بخشي به افسانه منتقل شده و گاه بر عكس.