هر انساني به طور ذاتي نه تنها از «هنر» لذت مي‌برد، بلكه ناخودآگاهش به هنر احتياج دارد و در جستجوي آن است؛ خواه موسيقي باشد، خواه نقاشي، نمايش و يا هر چيزي كه بتوان هنر ناميدش. حال براي لذت بردن از هنر نقاشي و رنگ‌آميزي، آيا بهتر است به سراغ نقاشي‌هاي مشهور هنرمندان غربي و غير ايراني برويم و يا مينياتورهاي زيباي ايراني؟ آيا چشم ما با ديدن رقص‌هاي آييني سنتي ايراني، عمو نوروز، حاجي فيروز، آيين كوسه برنشين، شب سوري و يا جشن فروهرها به ضمير ما آرامش و شكيبايي مي‌بخشد يا با مشاهده هنر مدرن غربي و نمادهايي مانند بابانوئل و درخت كريسمس؟