از كتاب زبان و مرگ مي‌توان به عنوان «درآمدي درخور به فلسفه» ياد كرد كه نشان از «روش تحليل» كار فكري جورجو آگامبن دارد. او از «امر زباني» به «امر وجودي» نقب مي‌زند و اين‌گونه «راه رهايي» را بر «زمين هستي» بنا مي‌كند. آگامبن از سويي جهان معاصر را تيزبينانه به نقد مي‌كشد و از سوي ديگر نگاهي اميدوار به «اجتماع آينده» دارد. در نوشته‌هاي او از يك طرف به «نقد منفي» برمي‌خوريم كه مشخصه‌ي تفكر اروپايي پس از جنگ است و از طرف ديگر منتقد پرشور و دانايي را بازمي‌يابيم كه با دقت و بصيرتي ژرف هر «سند» به جاي مانده‌ي «سنت» را مي‌كاود و بيش از هر چيز بر امكانات زباني آن سند تاكيد مي‌كند.