سخن گفتن از رمان‌هاي اسطوره‌اي همانند رمان‌هاي تاريخي، تركيبي پارادوكسيكال به نظر مي‌رسد؛ زيرا رمان، ژانر دنياي جديد و مختص جهان‌نگري انسان مدرن است؛ انساني كه به تناسب اتكا بر خردگرايي افراطي و تجربه‌محوري، به طرد دنياي ماوراي طبيعي و مافوق بشري روي آورده است. رمان اسطوره‌اي ـ كه حاصل انعكاس اسطوره در رو ساخت و ژرف‌ساخت رمان است ـ پاسخگوي سوالاتي است كه همواره به دنبال كشف رابطه فرهنگ شفاهي و نظام زيباشناختي و معناپردازي اسطوره‌ها با گفتمان‌هاي امروزي در عرصه داستان‌هاست و تحليل رمان اسطوره‌اي نشان مي‌دهد كه چگونه در رمان بازنمايي مي‌شود و چگونه و چرا رمان، اسطوره را تكيه‌گاه پردازش معنا و پيام خود مي‌كند.