کتاب «اندر ستايش فراموشي: حافظه تاريخي و طعنه‌هاي آن» نوشته‌ي ديويد ريف، اثري موجز اما تند و تفکرانگيز است که نخستين‌بار در سال ???? توسط انتشارات دانشگاه ييل منتشر شد. اين کتاب در قالب مقاله‌اي غيرداستاني، يکي از بديهي‌ترين باورهاي مدرن درباره‌ي اخلاق حافظه را به چالش مي‌کشد: اين باور که فراموشي امري غيراخلاقي است و جوامع بايد همواره به ياد بياورند تا از تکرار فجايع جلوگيري کنند. ريف، که تجربه‌ي طولاني در گزارشگري جنگ و فعاليت‌هاي بشردوستانه دارد، با تکيه بر مشاهدات ميداني و تحليل تاريخي، اين پيش‌فرض را وارونه مي‌کند و نشان مي‌دهد که گاه «به ياد آوردن» مي‌تواند به همان اندازه‌ي «فراموش کردن» زيان‌بار يا حتي خطرناک باشد. در مرکز استدلال او، بازخواني انتقادي ضرب‌المثل معروف جورج سانتايانا قرار دارد: «کساني که گذشته را به ياد نمي‌آورند، محکوم به تکرار آن هستند.» ريف مي‌گويد، برعکس، در بسياري از موارد همين يادآوري بي‌وقفه است که جوامع را در چرخه‌اي از رنج، خصومت و انتقام نگه مي‌دارد. او در فصل‌هايي کوتاه اما فشرده، از نمونه‌هايي چون ايرلند شمالي، جنگ‌هاي بالکان، هولوکاست، جنگ داخلي آمريکا و گذشته استعماري استراليا استفاده مي‌کند تا نشان دهد چگونه «وظيفه‌ي اخلاقي به ياد آوردن» به ابزاري سياسي بدل مي‌شود.