آيا افسردگي صرفا يک‌جور بيماري است؟ وضعيتي منحصر به حوزه پزشکي که تنها راه چاره‌اش داروهاي ضدافسردگي‌اند؟ داريان ليدر، روان‌کاو و نويسند? برجست? بريتانيايي، در اين کتاب نشان مي‌دهد افسردگي مي‌تواند نمودي از فرايندهاي ناخودآگاه پيچيده‌اي باشد که در مواجهه با تجربه فقدان از سر مي‌گذرانيم. سوگواري و ماليخوليا تا همين پنجاه سال پيش در حيطه روان‌شناسي مفاهيمي آشنا و رايج بودند، ولي در دنياي امروز که تشخيص‌ سريع، درمان‌ فوري و سرمايه‌هاي کلان دارويي حرف اول را مي‌زنند مفهوم کلي و مبهم «افسردگي» جايشان را گرفته. به گفت? ليدر چنين تغييري فقط به قلمرو کلمات محدود نمي‌شود و از رابط? پيچيد? فرهنگ زمان? ما با فقدان، رنج و اندوه حکايت دارد. اساسي‌ترين و انساني‌ترين راه براي خروج از اين تنگناهاي ذهني و عاطفي بيان آنهاست. ليدر با زباني هم‌زمان دقيق و روشن و رويکردي همدلانه به‌سراغ تحليل‌هاي فرهنگي و روايت‌هاي فردي مي‌رود. او با تکيه بر نمونه‌هايي از حيط? ادبيات، هنر، سينما و تاريخ و البته شرح موردي وضعيت مراجعانش نشان مي‌دهد فقداني که ابراز و تصديق نشده باشد مي‌تواند بدل به رنجي عميق و پيوسته شود. از مرگ عزيزان گرفته تا پايان يک رابطه، سوگي که مجال بيان پيدا نکند بر تصويري که ما از خودمان و ديگران داريم و به‌تبع آن بر حيات ذهني و عاطفي‌مان سايه مي‌اندازد و نتيجه‌اي جز خشم، يأس و فرسودگي در پي ندارد. اما در چنين وضعيتي گفتن و شنيدن از اين تجربه‌، خلق آثار ادبي و هنري و مواجهه با هر شکلي از بيان خلاقانه مي‌تواند راهگشا باشد.